Ρητορικοί λόγοι

Κώστας Παπαδάκης

Το Δικαστήριο βρίσκεται μπροστά σε μία ιστορική ευθύνη, με τα βλέμματα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της παγκόσμιας κοινής γνώμης στραμμένα πάνω του και με έκδηλη την αγωνία, αν η ναζιστική εγκληματική βία θα νομιμοποιηθεί 65 χρόνια μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης από τους φορείς που εκπροσωπούν τη δημοκρατία. Όπλο σας (και δεν εννοώ με την έννοια του νόμου) για αυτήν του την απόφαση, εκτός από το αποδεικτικό του υλικό και τις νομικές σκέψεις που αναπτύχθηκαν, πρέπει να είναι και τα διδάγματα της ιστορίας, στα οποία και θα καταφύγω στην τελευταία μου αυτή αφήγηση, που αφορά ένα μικρό απόσπασμα από μία παρόμοια δίκη πριν πάρα πολλά χρόνια στην Γερμανία. Στις 22 Νοεμβρίου 1930, 31 μέλη των S.A. -Tαγμάτων Eφόδου του Βερολίνου- ενός από τα πιο διαβόητα τάγματα εφόδου του Βερολίνου, του «Στουρμ 33», επέδραμαν σε κοινωνικό χώρο αριστερών και συνδικαλιστών μελών του ΚPD και πυροβόλησαν εν ψυχρώ άτομα που βρίσκονταν εκεί με το πρόσχημα ότι τους είχαν προηγουμένως προπηλακίσει.

Τα θύματα της επίθεσης ευτυχώς επέζησαν και τέσσερα μέλη των ταγμάτων εφόδου συνελήφθησαν. Η δίκη για τα αδικήματα της απόπειρας ανθρωποκτονίας, διατάραξης οικιακής ειρήνης κ.ά. έγινε τον Μάιο 1931. Η πολιτική αγωγή των θυμάτων της δίκης αυτής ζήτησε από το δικαστήριο την κλήτευση του Αδόλφου Χίτλερ ως μάρτυρα στην δίκη των τεσσάρων μελών του Στουρμ 33. Το δικαστήριο δέχθηκε το αίτημα και ο Αδόλφος Χίτλερ εμφανίστηκε στις 8/5/1931 στο δικαστήριο και έτσι χάρις στην πρωτοβουλία του δικηγόρου των θυμάτων -τριαντάχρονου τότε- Χανς Λίντεν διαθέτουμε σήμερα μια ιστορική κατάθεση αποτυπωμένη στο βιβλίο του αμερικανού πανεπιστημιακού Μπέντζαμιν Κάρτερχεντ «Crossing Hitler, the man who put the Nazis on the witness stand» (δυστυχώς δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στην Ελλάδα).

Ερωτάται ο Αδόλφος Χίτλερ από τον Πρόεδρο του δικαστηρίου: «Ο ισχυρισμός της πολιτικής αγωγής είναι ότι το Στουρμ 33, στο οποίο ανήκουν οι κατηγορούμενοι, είναι μια ομάδα κρούσης, ότι αυτή η ομάδα κρούσης είναι οργανωμένη με στόχο να φέρει σε πέρας σχεδιασμένες, προμελετημένες δολοφονίες και ότι αυτό το σχέδιο είναι εν γνώσει της ηγεσίας του κόμματος και εγκεκριμένο από αυτήν. Γνωρίζετε το Στουρμ 33, γνωρίζετε τους ηγέτες του;» Απάντηση του: «Όχι. Είναι απολύτως αδύνατο οποιαδήποτε ομάδα των SA στο Βερολίνο να πίστεψε ότι της έχει δοθεί μία τέτοια αποστολή, η οποία αποκλείεται από τις βασικές αρχές του κόμματος. Το κόμμα [το NSDAP] απορρίπτει τις βίαιες μεθόδους. Τα SA δεν δημιουργήθηκαν για να δρουν με βόμβες και χειροβομβίδες. Δημιουργήθηκαν με την αποστολή να προστατεύουν το κόμμα ενάντια στην τρομοκρατία της αριστεράς, για να φέρουν σε πέρας προπαγανδιστικές λειτουργίες…». Και συνεχίζει απαντώντας σε επόμενη ερώτηση του προέδρου:

Χίτλερ : «Έχω ήδη εξηγήσει ότι οι εθνικοσοσιαλιστές είναι στον πυρήνα τους με την νομιμότητα. Αν κάποιος υπονοεί ότι ο Στενενς (ο διοικητής) του τάγματος εφόδου Στουρμ 33 έφτιαξε ομάδες κρούσης με εντολές του κόμματος είναι καταγέλαστος». Ο Στενενς είχε πράγματι διαγραφεί από την δίκη λίγες μέρες πριν από την παρουσία του στην δίκη.
Πρόεδρος: «Εννοούσατε ότι ο Στένενς έφτιαξε ομάδες κρούσης πριν μπει στο κόμμα;».
Χίτλερ: «Η έννοια ομάδες κρούσης έχει λάβει ένα απολύτως γελοίο νόημα εδώ μέσα. Στα τάγματα εφόδου απαγορεύουμε να εκτελούν και να προκαλούν βίαιες ενέργειες. Αλλά στην περίπτωση της αυτοάμυνας είναι δύσκολο να πει κανείς που βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην άμυνα και στην επίθεση».
Ερώτηση του δικηγόρου Χανς Λίντεν: «Είπατε ότι καμία βίαιη ενέργεια δεν τελείται από το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, αλλά στον Γκαίμπελς δεν ανήκει το σύνθημα «Ο εχθρός πρέπει να τσακιστεί μέχρι να γίνει πολτός»;
Χίτλερ : «Αυτό δεν πρέπει να εκληφθεί κυριολεκτικά. Σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να νικήσει και να διαλύσει τις αντίπαλες οργανώσεις, όχι να επιτεθεί και να σκοτώσει τον αντίπαλο.». Ο Λίντεν επανέρχεται και τον ρωτά εάν, όταν έκανε τον Γκέμπελς επικεφαλής της προπαγάνδας και αν γνώριζε το κείμενο από το βιβλίο του, όπου ο Γκαίμπελς δηλώνει ότι δεν πρέπει να απαρνηθούμε την επανάσταση, ότι το κοινοβούλιο πρέπει να διαλυθεί και η κυβέρνηση να διωχθεί μέχρις εσχάτων.
Χίτλερ : «Δεν μπορώ να ορκιστώ ότι γνώριζα το βιβλίο του Γκαίμπελς τότε. Η θέση του είναι χωρίς καμία αξία για το κόμμα, καθώς το φυλλάδιο δεν φέρει το έμβλημα του κόμματος και δεν είναι επίσημα επικυρωμένο από το κόμμα» Λίντεν: « Ωστόσο δεν διώξατε πειθαρχικά ή δεν αποπέμψατε τον Γκέμπελς, τουναντίον τον κάνατε επικεφαλής προπαγάνδας.»
Χίτλερ : «Όλο το κόμμα βασίζεται στην αρχή της νομιμότητας. Το ίδιο και ο Γκέμπελς.»

Αυτά απάντησε τότε Ο Χίτλερ. Τα ίδια ακριβώς που είπε ο xιτλερίσκος αυτής της δίκης μπροστά σας. Σε εκείνο το δικαστήριο το 1931 επιβεβαιώθηκε η ραθυμία, με την οποία αντιμετωπίζονταν συστηματικά η παραστρατιωτική βία των Ταγμάτων Εφόδου, καθώς καταδικάστηκαν οι τρεις από τους τέσσερις κατηγορούμενους σε ποινή φυλάκισης μόλις δυόμιση χρόνων. Δεδομένου ότι αυτή ήταν μία από τις πολλές ανάλογες δίκες της εποχής δεν ξέρουμε τί θα είχε συμβεί εάν η γερμανική δικαιοσύνη στον μεσοπόλεμο είχε κινηθεί αποφασιστικά κατά της ναζιστικής ηγεσίας και την είχε καταστήσει υπόλογη για τις εγκληματικές πράξεις της στρατιωτικής δομής, τις οποίες προΐστανται. Ίσως τα πράγματα και να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά δεν εξελίχθηκαν. Τα τάγματα εφόδου συνέχισαν την δράση τους μέχρι που ο ίδιος ο Χίτλερ, αφού πρώτα κατέλαβε την εξουσία, αφού κατάργησε τα ατομικά δικαιώματα και την δημοκρατία με πρόσχημα τον εμπρησμό του Ραϊχσταγκ, που τον έκαναν μέλη των ταγμάτων εφόδου και την απέδωσαν στον Δημητρώφ και σε άλλους κομμουνιστές που αργότερα αθωώθηκαν και αποδείχθηκε ότι ο ένοχος ήταν μέσα από τις τάξεις του, αφού ο ίδιος ξεπάστρεψε τα τάγματα εφόδου την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών γιατί δεν τα είχε ανάγκη πιά, έχοντας κατακτήσει την δυνατότητα να ελέγχει το σύνολο του κρατικού μηχανισμού, προχώρησε την ναζιστική του διαδρομή μέχρι το τέλος, διέλυσε το κοινοβούλιο, φυλάκισε τους πολιτικούς του αντιπάλους, θεσμοθέτησε τις ρατσιστικές διακρίσεις σε βάρος των Eβραίων που κατέληξαν στο Oλοκαύτωμα και προχώρησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με όλες γνωστές συνέπειες.

Κύριοι δικαστές η ιστορία δεν σας συγχωρήσει να κάνετε το ίδιο λάθος. Ο δικηγόρος Χανς Λίντεν, αυτός που έφερε τον Χίτλερ στο δικαστήριο, δυστυχώς δεν πρόλαβε να ζητήσει τον λόγο από τους δικαστές που έδειξαν τέτοια ευπιστία στα ψέματα του Χίτλερ. Ήταν από τους πρώτους που συνελήφθησαν με την αναστολή των ατομικών δικαιωμάτων το 1933, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και τερμάτισε την ζωή του το 1938 στο στρατόπεδο του Νταχάου. Στην μνήμη του και στην μνήμη όλων των αγωνιστών δικηγόρων, που σε ολόκληρο τον κόσμο υπερασπίζονται δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, αφιερώνω την αγόρευση μου αυτή προσμένοντας την απόφαση σας.

Ευχαριστώ.

 

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Στις 28 Αυγούστου του 1963 πάνω από 200.000 λευκοί και μαύροι διαδηλωτές συναντήθηκαν στο μνημείο του Αβραάμ Λίνκολν στην Ουάσιγκτον διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους σε κάθε μορφή διάκρισης.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκπροσωπώντας μια από τις οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα που συμμετείχαν στην «Πορεία προς την Ουάσιγκτον για δουλειά και ελευθερία», εκφωνεί τον πιο διάσημο και ιστορικό λόγο του, γνωστό και ως  “I Have a Dream” (Έχω ένα όνειρο).

 

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας του:

Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι μαζί σας σήμερα, σε κάτι που τι θα μείνει στην ιστορία, ως η μεγαλύτερη διαδήλωση για την ελευθερία στην ιστορία του έθνους μας.

Πριν από εκατό χρόνια, ένας μεγάλος Αμερικανός, στη σκιά του οποίου στεκόμαστε σήμερα, (σμ.: ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης το 1863), υπέγραψε τη Διακήρυξη Χειραφέτησης. Αυτή η μνημειώδης απόφαση ήρθε ως ένας μεγάλος φάρος ελπίδας για εκατομμύρια Νέγρους σκλάβους, που είχαν καεί στις φλόγες της αδικίας. Ήρθε σαν ένα χαρμόσυνο ξημέρωμα για να τερματίσει τη μακρά νύχτα της αιχμαλωσίας τους.

Εκατό χρόνια μετά όμως, ο Νέγρος δεν είναι ελεύθερος. Εκατό χρόνια μετά, η ζωή του Νέγρου είναι ακόμη θλιβερά τσακισμένη από τις χειροπέδες του διαχωρισμού και τις αλυσίδες των διακρίσεων. Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος ζει σ’ ένα μοναχικό νησί φτώχειας, στο μέσο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Εκατό χρόνια μετά, ο Νέγρος μαραζώνει ακόμη στο περιθώριο της αμερικανικής κοινωνίας και βρίσκει τον εαυτό του εξόριστο στην ίδια του τη γη.

Έτσι, έχουμε έρθει εδώ σήμερα για να αναδείξουμε μια επαίσχυντη κατάσταση. Υπό μια έννοια έχουμε έρθει στην πρωτεύουσα του έθνους μας για να εξαργυρώσουμε μια επιταγή. Όταν οι αρχιτέκτονες της Δημοκρατίας μας έγραψαν τις θαυμάσιες λέξεις του Συντάγματος και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, υπέγραφαν μία επιταγή, της οποίας κάθε Αμερικανός είναι κληρονόμος. Αυτή η επιταγή ήταν μια υπόσχεση πως τόσο οι μαύροι όσο και οι λευκοί, θα είναι εξασφαλισμένοι με «τα αναφαίρετα δικαιώματα, της Ζωής, της Ελευθερίας και της επιδίωξη της Ευτυχίας».

Είναι φανερό σήμερα ότι η Αμερική έχει αθετήσει αυτή την υπόσχεση, έτσι ώστε οι έγχρωμοι πολίτες της ανησυχούν. Αντί να τιμά αυτήν την ιερή υποχρέωση, η Αμερική έχει δώσει  στους Νέγρους μια ακάλυπτη επιταγή, μια επιταγή με την ένδειξη «ανεπαρκή κεφάλαια».

Αλλά αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι η τράπεζα της δικαιοσύνης έχει χρεοκοπήσει. Αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι στο μεγάλο θησαυροφυλάκιο ευκαιριών αυτού του έθνους. Γι’ αυτό, έχουμε έρθει να εξαργυρώσουμε αυτή την επιταγή, μια επιταγή που θα μας δώσει κατόπιν αιτήματος το θησαυρό της ελευθερίας και την ασφάλεια της δικαιοσύνης.

Έχουμε έρθει επίσης σε αυτό τον αγιασμένο σημείο, για να υπενθυμίσουμε στην Αμερική την επιτακτική ανάγκη του τώρα. Δεν υπάρχει χρόνος να επαναπαυθούμε ή να δεχθούμε καθυστερήσεις εκ νέου.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε πραγματικές τις υποσχέσεις της δημοκρατίας. Τώρα είναι η ώρα να υψωθούμε από τη σκοτεινή και έρημη κοιλάδα του διαχωρισμού, στο ηλιόλουστο μονοπάτι της φυλετικής δικαιοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να βγάλουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της φυλετικής αδικίας προς το σταθερό βράχο της αδελφοσύνης. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά του Θεού.

Θα ήταν μοιραίο για το έθνος να αγνοήσει το επείγον της στιγμής. Αυτό το πνιγηρό καλοκαίρι της δικαιολογημένης δυσαρέσκειας του Νέγρου δεν θα περάσει, μέχρι να έρθει το αναζωογονητικό φθινόπωρο ελευθερίας και ισότητας. Το 1963 δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή. Και εκείνοι που ελπίζουν ότι ο Νέγρος που χρειάζονταν απλώς να εκτονωθεί  και τώρα είναι ικανοποιημένος, θα ξυπνήσουν απότομα, αν το έθνος επιστρέψει στα συνηθισμένα  Και δεν θα υπάρξει ούτε ηρεμία ούτε γαλήνη στην Αμερική, μέχρι ο Νέγρος να αποκτήσει τα δικαιώματα του πολίτη. Ο ανεμοστρόβιλος της εξέγερσης θα συνεχίσει να ταρακουνούν τα θεμέλια του έθνους μας, μέχρι να ξημερώσει η λαμπρή μέρα της δικαιοσύνης.

Όμως υπάρχει και κάτι που πρέπει να πω στο λαό μου, που στέκεται στο ζεστό κατώφλι που οδηγεί στο παλάτι της δικαιοσύνης: Στον αγώνα μας για την απόκτησης τη νόμιμης θέση μας, δεν πρέπει να υπάρξουμε ένοχοι για αξιόποινες ή άδικες πράξεις.  Δεν πρέπει να  ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθερία, πίνοντας από το ποτήρι της πίκρας και του μίσους. Πρέπει να κάνουμε τον αγώνα μας με υψηλό επίπεδο αξιοπρέπειας και πειθαρχίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η δημιουργική μας διαμαρτυρία να εκφυλιστεί σε σωματική βία. Ξανά και ξανά, πρέπει να ανυψωνόμαστε στα μεγαλοπρεπή ύψη όπου η φυσική δύναμη συναντάται με τη δύναμη της ψυχής.

Η θαυμάσια νέα μαχητικότητα που διακατέχει την κοινότητα Νέγρων δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε δυσπιστία για όλους τους λευκούς, γιατί πολλοί λευκοί αδερφοί μας, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία τους σήμερα εδώ, έχουν ήδη συνειδητοποιήσει  πως η μοίρα τους είναι δεμένη με τη δική μας μοίρα. Έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι η ελευθερία τους είναι αλληλένδετη με τη δική μας ελευθερία μας.

Δεν μπορούμε να πορευθούμε μόνοι μας. Και καθώς προχωράμε, πρέπει να δώσουμε την υπόσχεση ότι θα οδεύουμε πάντοτε μπροστά. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των πολιτών, «Πότε θα μείνετε ικανοποιημένοι;»

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο ο Νέγρος είναι το θύμα μιας  ανείπωτης φρίκης της αστυνομικής βαρβαρότητας.

Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε ικανοποιημένοι,  όσο τα κορμιά μας, βαριά από την κούραση του ταξιδιού, δεν μπορούν να βρουν κατάλυμα στα μοτέλ των αυτοκινητοδρόμων και στα ξενοδοχεία των πόλεων.

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο η βασική κίνηση του Νέγρου είναι από ένα μικρότερο γκέτο, σε ένα μεγαλύτερο.

Δεν μπορούμε να είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι, όσο τα παιδιά μας χάνουν την ατομικότητα και την αξιοπρέπειά  τους από επιγραφές που γράφουν: «Μόνο για Λευκούς»

Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι όσο ο νέγρος στο Μισισιπή δεν έχει δικαίωμα ψήφου και ο Νέγρος στην Νέα Υόρκη νιώθει πως δεν έχει τίποτα να ψηφίσει.

Όχι, όχι, δεν είμαστε ικανοποιημένοι, και δεν θα ικανοποιηθούμε μέχρι να η δικαιοσύνη να τρέχει σαν νερό και το δίκιο σαν δυνατός χείμαρρος.

Δεν παραβλέπω πως μερικοί έχετε έρθει εδώ, από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Κάποιοι από εσάς έχετε μόλις βγει από τα στενά κελιά της φυλακής. Και κάποιοι από εσάς έχετε έρθει από περιοχές, όπου για την αναζήτηση της ελευθερίας σας βιώσατε την καταδίωξη και τη θύελλα της αστυνομικής βαρβαρότητας. Έχετε γίνει βετεράνοι πολλών βασάνων. Συνεχίστε να δουλεύετε με την πίστη ότι αυτά τα άδικα βάσανα είναι λυτρωτικά. Επιστρέψτε στο Μισισιπή, γυρίστε πίσω στην Αλαμπάμα, γυρίστε πίσω στη Νότια Καρολίνα, γυρίστε πίσω στη Τζόρτζια, γυρίστε πίσω στη Λουιζιάνα, επιστρέψτε στις φτωχογειτονιές και τα γκέτο των βόρειων πόλεων μας, γνωρίζοντας ότι αυτή η κατάσταση μπορεί και θα αλλάξει.

Ας μην βυθιζόμαστε στην κοιλάδα της απελπισίας.

Σας λέω σήμερα, φίλοι μου, πως ακόμα κι αν αντιμετωπίζουμε καθημερινά δυσκολίες, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο συνυφασμένο με το αμερικανικό όνειρο.

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει την αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Πιστεύουμε ως αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι»

Έχω ένα όνειρο πως μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζόρτζια, οι γιοι των πρώην σκλάβων και οι γιοι των πρώην αφεντάδων θα μπορούν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Έχω ένα όνειρο πως μια ημέρα ακόμη και η πολιτεία του Μισισιπή, μια πολιτεία πνιγμένη στην αδικία και την καταπίεση,  θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα, πέρα στην Αλαμπάμα με τους φαύλους ρατσιστές της -με τον κυβερνήτη της που μιλά συνεχώς για  όπως «παρεμβολή» και «εξουδετέρωση»- Μία ημέρα εκεί ακριβώς, στην Αλαμπάμα, μικρά μαύρα αγόρια και μαύρα κορίτσια θα ενώνουν τα χέρια με λευκά αγόρια και λευκά κορίτσια σαν αδέρφια.

Έχω ένα όνειρο σήμερα!

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα θα εξυψωθεί κάθε κοιλάδα, και κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσουν, τα τραχιά μέρη θα εξομαλυνθούν και τα κυρτά μέρη θα ισιώσουν. «Και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί σε κάθε σάρκα και θα το δούμε όλοι μαζί».

Αυτή είναι η ελπίδα μας, και με αυτή θα επιστρέψω στο Νότο.

Με αυτήν την πίστη, θα καταφέρουμε να βγούμε από τα βουνά της απογοήτευσης  με μια πέτρα ελπίδας. Με αυτήν την πίστη, θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε τις κακόηχες έριδες  του έθνους μας σε μια όμορφη μελωδία αδελφοσύνης.

Με αυτήν την πίστη, θα μπορούμε να δουλεύουμε μαζί,  να προσευχόμαστε μαζί, να παλεύουμε μαζί, να πάμε φυλακή μαζί, να αγωνιστούμε για την ελευθερία μας μαζί, γνωρίζοντας πως κάποια μέρα όλοι θα είμαστε ελεύθεροι.

Και αυτή θα είναι η μέρα – αυτή θα είναι η μέρα, που όλα τα παιδιά του Θεού θα μπορούν να τραγουδούν με νέο νόημα τους στίχους: «Χώρα μου, γλυκιά γη της ελευθερίας, για σένα τραγουδώ. Γη των προγόνων μου που πέθαναν, γη των προσκυνητών, από κάθε σου βουνοπλαγιά, ας ηχήσει η ελευθερία!»

Κι αν η Αμερική είναι ένα σπουδαίο έθνος, αυτό πρέπει να γίνει πραγματικότητα.
Γι ‘αυτό ας ηχήσει η ελευθερία από τις κορυφές των τεράστιων  λόφων του Νιου Χάμσαϊρ.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα επιβλητικά βουνά της Νέας Υόρκης.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα υψώματα Alleghenies της Πενσυλβάνια.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα χιονισμένα Βραχώδη Όρη του Κολοράντο.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τις πλαγιές της Καλιφόρνιας.

Αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα Βραχώδη Όρη της Τζόρτζια.

Ας ηχήσει η ελευθερία από τα όρη Λουκάουτ του Τενεσί.

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο του Μισισιπή.

Από κάθε βουνοπλαγιά, ας ηχήσει η ελευθερία.

Και όταν συμβεί αυτό, όταν επιτρέψουμε να ηχήσει η ελευθερία , όταν την αφήσουμε να αντηχήσει από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, από κάθε πολιτεία και κάθε πόλη, τότε θα μπορέσουμε να επιταχύνουμε εκείνη την ημέρα προς τα μπρος, όπου όλα τα παιδιά του Θεού, Μαύροι και Λευκοί,  εβραίοι και εθνικοί, προτεστάντες και καθολικοί, θα ενώσουν τα χέρια και θα τραγουδήσουν τα λόγια του παλιού Νέγρικου ύμνου: «Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι!
Ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό, είμαστε επιτέλους ελεύθεροι!»

 

 ΟΥΖΑΝ ΜΠ. ΑΝΤΟΝΙ
 

«Είναι οι γυναίκες άνθρωποι;»
Η Σούζαν Μπράουνελ Άντονι ήταν ακούραστη πρωτοπόρος του Κινήματος για
το ∆ικαίωμα Ψήφου των Γυναικών («Woman Suffrage Movement»), στις
Ηνωμένες Πολιτείες. Υπέρμαχος επίσης της χειραφέτησης των Νέγρων, η Αντονι
προσπάθησε πολλές φορές να συμπεριλάβει τις φυλετικές διακρίσεις στο
γυναικείο κίνημα αλλά η προσπάθειά της αυτή, στις περισσότερες περιπτώσεις,
απέτυχε. Η 14η Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ υποτίθεται ότι
αναγνώριζε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Η Σούζαν Άντονι αποφάσισε να
ελέγξει αν ήταν πράγματι έτσι και στις προεδρικές εκλογές του 1872
αποπειράθηκε να ψηφίσει στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Συνελήφθη και
καταδικάστηκε να πληρώσει πρόστιμο, καθ' ότι η νομοθεσία της Πολιτείας της
Νέας Υόρκης δεν συμφωνούσε με την ομοσπονδιακή νομοθεσία. Ο λόγος που
δημοσιεύουμε σήμερα εκφωνήθηκε με αφορμή αυτό το περιστατικό, στη Νέα
Υόρκη, και στη συνέχεια διανεμήθηκε ταχυδρομικά. Τελικά το δικαίωμα ψήφου
των γυναικών κατοχυρώθηκε στο Σύνταγμα των ΗΠΑ το 1920, με τη 19η
Τροπολογία. Το κείμενο έχει ως εξής: «Το δικαίωμα ψήφου των πολιτών των
Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα τους αφαιρεθεί ούτε θα περιοριστεί από τις
Ηνωμένες Πολιτείες ή από οποιαδήποτε Πολιτεία, λόγω του φύλου τους».
1Η πρωτοπόρος σουφραζέτα Σούζαν Μπ. Αντονι αναρωτήθηκε «ποιος ορίζει τους άνδρες ηγεμόνες και τις
γυναίκες υπηκόους»
"Φίλοι και συμπολίτες, βρίσκομαι μπροστά σας απόψε κατηγορούμενη για το
υποτιθέμενο έγκλημα του ότι ψήφισα στις τελευταίες προεδρικές εκλογές χωρίς να
έχω νόμιμο δικαίωμα να ψηφίσω. Θα ασχοληθώ απόψε με το να σας αποδείξω πως
ψηφίζοντας δεν διέπραξα έγκλημα αλλά, αντίθετα, απλά εξάσκησα τα πολιτικά μου
δικαιώματα, τα οποία εγγυάται σε εμένα και σε όλους τους πολίτες των ΗΠΑ το
Σύνταγμα του Έθνους, που βρίσκεται πάνω από τη δύναμη κάθε Πολιτείας.
Ο πρόλογος του Ομοσπονδιακού Συντάγματος λέει: «Εμείς, ο λαός των ΗΠΑ, με
σκοπό να δημιουργήσουμε μια τελειότερη ένωση, να επιβάλουμε τη δικαιοσύνη, να
εξασφαλίσουμε την εσωτερική γαλήνη, να παράσχουμε για την κοινή άμυνα, να
προωθήσουμε τη γενική ευημερία και να εξασφαλίσουμε τις ευλογίες της ελευθερίας σε
εμάς και τους απογόνους μας, ορίζουμε και καθιερώνουμε αυτό το Σύνταγμα για τις
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».
Ήταν «εμείς, ο λαός». Όχι «εμείς, οι λευκοί αρσενικοί πολίτες». Ούτε πάλι «εμείς, οι
αρσενικοί πολίτες». Ήταν εμείς, ολόκληρος ο λαός, που σχηματίσαμε την Ένωση.
Και τη σχηματίσαμε όχι για να δώσουμε τις ευλογίες της ελευθερίας, αλλά για να τις
διασφαλίσουμε. Όχι για το μισό του εαυτού μας και το μισό των απογόνων μας, αλλά
για το σύνολο του λαού - το ίδιο για τις γυναίκες όπως και για τους άντρες. Και είναι
ολοφάνερη κοροϊδία να μιλά κανείς στις γυναίκες για την απόλαυση των ευλογιών
της ελευθερίας, ενώ τους αρνούνται τη χρήση του μόνου μέσου διασφάλισής τους, το
οποίο προσφέρει αυτή η δημοκρατική ρεπουμπλικανική κυβέρνηση, της ψήφου.
2Γιατί κάθε Πολιτεία, για να καταστήσει το φύλο περιορισμό ο οποίος πρέπει πάντα να
καταλήγει στην αποστέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του μισού λαού, πρέπει να
ψηφίσει ένα νομοσχέδιο στέρησης δικαιωμάτων ή έναν αναδρομικό νόμο,
παραβιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τον ανώτατο νόμο της χώρας. Μέσω αυτού οι
ευλογίες της ελευθερίας κατακρατούνται για πάντα από τις γυναίκες και τους
θηλυκούς απογόνους τους.
Για εκείνες αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τις δίκαιες εξουσίες που πηγάζουν από τη
συγκατάθεση των κυβερνωμένων. Για εκείνες αυτή η κυβέρνηση δεν είναι
δημοκρατία. Είναι μια απεχθής αριστοκρατία. Μια μισητή ολιγαρχία του φύλου. Η
πιο μισητή ολιγαρχία που δημιουργήθηκε ποτέ σε ολόκληρο τον πλανήτη. Μια
ολιγαρχία πλούτου, όπου οι πλούσιοι κυβερνούν τους φτωχούς, μια ολιγαρχία
μάθησης, όπου οι μορφωμένοι κυβερνούν τον αδαή, ή ακόμη μια ολιγαρχία φυλής,
όπου ο Σάξονας κυβερνά τον Αφρικανό, ίσως να μπορεί να γίνει ανεκτή. Αυτή όμως
η ολιγαρχία του φύλου, η οποία κάνει τον πατέρα, τα αδέρφια, τον σύζυγο, τους
γιους, τους ολιγάρχες επάνω στη μητέρα και στις αδερφές, στη σύζυγο και στις κόρες
κάθε νοικοκυριού - η οποία ορίζει όλους τους άντρες ηγεμόνες και όλες τις γυναίκες
υπηκόους, μεταφέρει τη διχόνοια, τη σύγκρουση και την εξέγερση σε κάθε σπίτι του
έθνους.
Οι Γουέμπστερ, Γουόρτσεστερ και Μπουβιέ προσδιορίζουν τον πολίτη των ΗΠΑ ως
έναν άνθρωπο που έχει το δικαίωμα να ψηφίζει και να κατέχει δημόσιο αξίωμα. Το
μόνο ερώτημα που απέμεινε να διευθετηθεί τώρα είναι: Είναι οι γυναίκες άνθρωποι;
Με δυσκολία θα πίστευα πως κάποιος από τους αντιπάλους μας θα έχει το θράσος να
3πει πως δεν είναι. Όντας άνθρωποι, οι γυναίκες είναι και πολίτες. Και καμία πολιτεία
δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει οποιοδήποτε νόμο ή να επιβάλει κάποιο παλιό
νόμο, ο οποίος θα περικόψει τα προνόμια ή τις ασυλίες τους. Γι' αυτόν τον λόγο, κάθε
διάκριση ενάντια σε γυναίκες στα συντάγματα και στους νόμους των διαφορετικών
πολιτειών είναι σήμερα τελείως άκυρη, ακριβώς όπως και οποιαδήποτε εναντίον των
Νέγρων. "